Vrijwilliger in de kijker • januari 2026
Hej... dit is Kristine 

Sommige mensen lopen hier niet gewoon rond, die zitten - bij wijze van spreken - in de muren. In de geuren van vers gekuist, in het zachte praten tegen een bange kat, in de taart die plots op tafel staat “gewoon omdat het kan”. Kristine is zo iemand.

Van bij de start van Pootjesparadijs is ze erbij. Niet toevallig. Dit verhaal begon bij de droom van haar dochter, en Kristine stond er meteen naast. Volledig. Met hart, handen en overtuiging. Ze is een grote dierenvriend, dat voel je in alles wat ze doet, maar minstens even groot is haar engagement. Dit is geen hobby voor haar. Dit is mee dragen, elke week opnieuw.

Wie haar bezig ziet, ziet haar meestal bij de poezen. De quarantaines kuisen, rustig, zorgvuldig, met oog voor elk detail. Uiteraard hoort daar ook was, afwas en al de rest bij, want in een asiel is er altijd werk. En toch zit er lichtheid in. Soms letterlijk, wanneer er tijdens het kuisen plots een kat op haar rug springt. Of wanneer een nieuwsgierige poot al eens komt “voorproeven” van de waterkommen op haar kar. Kristine kan daar alleen maar om lachen.

Thuis wacht Penny. Een kat van bijna 19 jaar. Een respectabele leeftijd, en duidelijk een dier met een heel leven aan liefde achter zich. Kristine weet dat die tijd ooit eindig is, en ze zegt het zonder drama maar met veel zachtheid: als die dag komt, dan zal ze opnieuw kiezen voor een kat die wat ouder is, of eentje die moeilijker een thuis vindt. Een dier met een rugzakje, misschien speciale voeding nodig, misschien minder evident. “Had ik plaats en veel geld,” zegt ze lachend, “ik zou er heel veel meepakken.”

Hoewel ze zichzelf een echte poezenmens noemt, is er één hond die haar diep geraakt heeft. Kalfje. Een grote, lieve loebas, die door zware medische problemen moest worden ingeslapen. Kristine vertelt het zonder omwegen. Ze heeft gehuild. Dat hoort erbij. Want werken met dieren is ook durven voelen. Liefde is soms ook afscheid. En toch blijft ze komen. Voor al die momenten waarop een dier wél naar huis mag. Voor de eerste opendeurdag, die voelde als een mijlpaal. Voor de liefde die dieren geven, zo puur, zo zonder voorwaarden. 

Dat voel je ook in wat Pootjesparadijs voor haar betekent. Familie. Vrienden. Een paradijsje tussen mensen met een groot hart, mensen die goed zijn voor dieren en daardoor meestal ook voor elkaar. Hier werkt ze elke week mee aan haar grootste droom, een wereld waarin dierenleed niet meer bestaat en waar elk dier veilig en geliefd kan leven. Ze hoopt hier nog lang deel van uit te maken. En ja, ook nog veel taart te mogen bakken.

Kristine, dankjewel. Voor je handen, je hart, je tijd, en voor wie je bent. Het is een voorrecht om je in ons midden te hebben.